هدف این مطالعه بررسی سؤالات طیف لیکرت با دو ویکرد نظریه کلاسیک آزمون و نظریه سؤال پاسخ و قرار دادن نتایج این دو رویکرد در کنار یکدیگر و پاسخ به این سؤال "آیا نتایج این دو رویکرد همسو بوده یا اینکه در تضاد با یکدیگرند؟" است. روش پژوهش از نوع توصیفی و از حیث داده ها یک روش تحلیل ثانویه است. آزمودنی های مورد مطالعه در این پژوهش شامل 977 نفر از دانش آموزان مقطع متوسطه اول بودند که با حذف افراد در مرحله غربالگری داده ها، در نهایت تحلیل سؤالات برونگرایی بر روی اطلاعات 783 نفر آزمودنی، تحلیل سؤالات گشودگی بر روی اطلاعات 763 نفر آزمودنی و تحلیل سؤالات مسئولیت پذیری نیز بر روی اطلاعات 784 نفر آزمودنی انجام شد. ابزار پژوهش 3 خرده مقیاس برون-گرایی، گشودگی و مسئولیت پذیری آزمون شخصیت نئو بود. نتایج تحلیل های آماری نشان داد که هرچه همسانی درونی سؤالات بالاتر باشد نتایج دقیق تر و معتبرتری از مدل مدرج پاسخ به دست می آید و برای سؤالات با همسانی درونی پایین از طریق این مدل باید بسیار محتاط عمل کرد، زیرا ممکن است آستانه سؤالات را به صورت وارونه نشان داده یا ضریب تشخیص سؤالات را منفی یا مثبت کاذب نشان دهد. در مجموع کاربرد همزمان روش های مختلف تجزیه و تحلیل آماری به تحلیل بهتر و رسیدن به نتایج دقیق تر کمک خواهد کرد.

هدف: میکروارگانیسم های عفونت زا یکی از منابع اصلی بیماری و مرگ در سراسر جهان بوده و یکی از علل اصلی مرگ در دوران نوزادی انسان ها به شمار می روند بنابراین واکسیناسیون موثر در این گروه سنی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بی پاسخی و یا پاسخ ابمنی کاهش یافته دو خصوصیت عمده ایمنی نوزادی است که کارآیی واکسن ها را محدود می کند. در این پژوهش پاسخ های ایمنی سلولی ایجاد شده به دنبال تزریق آنتی ژن در دوره های مختلف سنی موش های نوزاد با موش های بالغ مقایسه شده است.مواد و روش ها: موش های بالغ و نوزاد در سنین مختلف پس از تولد با ویروس وزیکولار استوماتیت واکسینه شدند و یک هفته پس از تزریق ویروس یا دوزهای یادآور فعالیت سلول کشی سلول های ایمنی روی سلول های طحال با استفاده از سلول های هدف EL4 (رده سلولی لنفومای موشی) که با ویروس آلوده شده بودند و روش سنجش فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز با کیت لاکتات دهیدروژناز ارزیابی شد.نتایج: نتایج به دست آمده نشان داد که تزریق آنتی ژن در بدو تولد منجر به القای پاسخ کاهش یافته در نوزادان موش در مقایسه با موش هایی می شود که تزریقات بعدی آنتی ژن را داشتند. همچنین در گروه بالغین به دلیل تکامل سیستم ایمنی پاسخ های بیشتر ایمنی مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که ایمنی زایی موش های نوزاد ممکن است یک پاسخ ایمنی کاهش یافته ای را در مقایسه با واکسیناسیون موش های بالغ القا کند که با تزریق دوزهای یاد آور جبران می شود.

سابقه و هدف: یک سوم جمعیت دنیا شواهد سرولوژیک ابتلا به عفونت اخیر یا گذشته ویروس هپاتیت (HBV) B دارند. انجام واکسیناسیون هپاتیت B در نوزادان یک استراتژی حیاتی برای کاهش مرگ و میر ناشی از عفونت با این ویروس در سطح دنیا می باشد. با توجه به اهمیت بیماری هپاتیت B و کاهش احتمالی پاسخ به واکسیناسیون هپاتیت B در نوزادان نارس، این مطالعه به منظور بررسی پاسخ ایمنی به واکسن هپاتیت B در نوزادان نارس انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع همگروهی با نمونه گیری به روش آسان بر روی 71 نوزاد نارس با سن حاملگی کمتر از 37 هفته و وزن هنگام تولد کمتر یا مساوی 2000 گرم و 72 نوزاد رسیده با سن حاملگی 37 هفته یا بیشتر و وزن تولد 2500 گرم یا بیشتر انجام شد. هر دو گروه نوزادان نارس و رسیده که حداقل سه نوبت واکسن هپاتیت B دریافت داشته و 24-12 ماه از تولد آنها گذشته بود، وارد مطالعه شدند. از بیماران هر دو گروه نمونه خون جهت اندازه گیری تیتر آنتی بادی ضد واکسن هپاتیت B گرفته شد و آنتی بادی به روش ELISA اندازه گیری و تیتر آنتی بادی≥mIU/ml 10 پاسخ ایمنی به واکسن محسوب گردید و دو گروه از نظر پاسخ به واکسن هپاتیت B بر اساس سن حاملگی، جنس و وزن هنگام تولد مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: همه نوزادان گروه نارس (71 نفر) و نوزادان رسیده (72 نفر) به واکسن پاسخ نشان دادند. پاسخ به واکسیناسیون ارتباطی با سن حاملگی (r=0.112 و p=0.182) و وزن تولد (r=0.136 و p=0.106) نداشت. متوسط تیتر آنتی بادی در نوزادان نارس 660±409.3 mIU/ml و در نوزادان رسیده 565.4±567.9 mIU/ml بود (p=0.256) در گروه نوزادان نارس تفاوت معنی داری از نظر متوسط تیتر آنتی بادی بین نوزادان با وزن تولد پایین (2000-1500 گرم) و وزن تولد خیلی پایین (1500-1000 گرم) و وزن تولد فوق العاده پایین (کمتر از 1000 گرم) وجود نداشت (p=0.316). در نوزادان نارس تفاوت آماری از نظر متوسط تیتر آنتی بادی بین پسرها و دخترها وجود نداشت (p=0.368) ولی در نوزادان رسیده پسرها متوسط تیتر آنتی بادی بالاتری نسبت به دخترها داشتند (p=0.007).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که پاسخ به واکسیناسیون بر علیه ویروس هپاتیت B در نوزادان نارس به اندازه نوزادان رسیده موثر بوده است.

زمینه و هدف: سیتومگالوویروس (CMV) اکثر افراد بشر را در طول زندگی خود آلوده می سازد و همه بازوهای سیستم ایمنی را در یک پاسخ قوی درگیر می کند. پاسخ ایمنی سلولی مکانیسم اصلی کنترل تکثیر ویروس است. لنفوسیت های CD4+T اختصاصی CMVنقش اساسی در پاسخ اختصاصیCD8+T و دوام آن دارند. هدف از این بررسی، مروری بر پاسخ ایمنی لنفوسیت های CD4+ نسبت به سیتومگالوویروس در میزبان سالم و در بدخیمی های بافت خونساز بود.روش بررسی: در این مقاله مروری، مقالات مرتبط با پاسخ ایمنی لنفوسیت های  CD4+T نسبت به CMV در فاصله سال های 2010-1992 به صورت خلاصه مقاله یا مقاله کامل از مدلاین جمع آوری گردید. مقالات فارسی نیز از بانک اطلاعاتی ایران مدکس جستجو ودر صورت مناسب بودن مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: در عفونت مزمن CMV لنفوسیت های CD4+T اختصاصی پس از تحریک قادر به ترشح اینترفرون گاما (IFN-γ)، فاکتورنکروز کننده تومور آلفا (TNF-α) و اینترلوکین 2- (1L-2) هستند. پاسخ ایمنی لنفوسیت های CD4+T نسبت به CMV در سنین پیری افزایش می یابد و با روش تعیین داخل سلولی سیتوکین ها، این میزان تا 32 درصد تشخیص داده شده است و این سلول ها آستانه تحریک پذیری پایین تری نیز دارند. در بیمارانی که پیوند سلول های بنیادی خون ساز شده اند، پاسخ ایمنی لنفوسیت های CD4+T نسبت به  CMV افزایش می یابد و تا 47% از جمعیت لنفوسیت های CD4+T را تشکیل داده است. چنین پاسخی در لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) تا 44% از لنفوسیت های CD4+T را تشکیل داده و تغییرات گستردۀ فنوتیپی سلول های T در ارتباط با مثبت بودن CMV دیده شده است.نتیجه گیری: با توجه به سطح بالای پاسخ ایمنی سلولی CD4+T نسبت به CMV، ویروس کنترل و از فعال شدن مجدد آن ممانعت می شود. با امکان بررسی فنوتیپ سلول های اختصاصی که با روش تعیین داخل سلولی سیتوکین ها امکان پذیر است، CMV یک الگوی مناسب برای بررسی پاسخ های ایمنی سلولی خاطره ای است و می تواند گامی در جهت توسعه ایمنوتراپی باشد.

زمینه و هدف: مایکوباکتریوم توبرکلوزیس (M. Tuberculosis)، عامل ایجادکننده بیماری سل می باشد. تقریبا یک سوم جمعیت جهان با این باکتری آلوده هستند و باوجود دسترسی به واکسن و دارو، عامل مهم مرگ ومیر در انسانها، به خصوص در کشور های در حال توسعه است. مطالعات اپیدمیولوژیک نشان می دهد تنها 30-10% افرادی که با باسیل سل برخورد دارند به این باکتری آلوده می شوند و در 90% از افراد آلوده و بیشتر، پیشرفت به سمت توبرکلوزیس اتفاق نمی افتد. این مطالعات نشان می دهد سیستم ایمنی مناسب میزبان، نقش بسیار حیاتی در کنترل عفونت سل دارد، به طوری که بیشترین میزان مرگ ومیر در بیماران با ضعف سیستم ایمنی مانند افراد آلوده به HIV دیده می شود. M. tuberculosis یک باکتری داخل سلولی اختیاری است. راه اصلی ورود آن به بدن دستگاه تنفسی است و بیشترین سلول هایی که با این پاتوژن مبارزه می کنند ماکروفاژهای آلوئولار می باشند. علاوه بر ماکروفاژهای آلوئولار، انواع مختلفی از سلول های T باید برای مقابله با مقاومت باکتری در برابر سیستم های دفاعی میزبان، فعال شوند. سلول های CD4+T از طریق تولید انواع مختلفی از سایتوکاین ها مانند IFN-g، a-TNF و سلول های CD8+T از طریق فعالیت های سایتوتوکسیک و القای مرگ برنامه ریزی شده در سلول های آلوده، نقش مهمی را در القای پاسخ های ایمنی مناسب بر ضد M. tuberculosis ایفا می کنند.ایمنی سلولی، اساس پاسخ های میزبان بر ضد عفونت توبرکلوزیس است و در مطالعات اخیر نیز به اهمیت سیستم ایمنی ذاتی و هومورال در کنترل عفونت توبرکلوزیس اشاره شده است. شناخت دقیق سیستم های ایمنی، زمینه را جهت طراحی و گسترش نسل جدید واکسن و دارو فراهم می کند. در این مقاله به بررسی پاسخ های ایمنی دخیل در عفونت مایکوباکتریوم توبرکلوزیس پرداخته شده است.

زمینه و هدف: با وجود مطالعات زیادی که روی حیوانات آزمایشگاهی انجام گرفته و نقش لنفوسیت های Th2 در ایمنی بر علیه کرم ها موثر دانسته شده، اما مطالعات جدیدتری که روی موش انجام شده، سلول های Th1 را نیز در بعضی از عفونت های ناشی از کرم مثل Hymenolepis nana دخیل دانسته اند. در مطالعه حاضر به منظور روشن شدن نقش لنفوسیت های Th1 و Th2 در ایمنی بر علیه Hymenolepis nana در سرم افراد آلوده به این انگل با استفاده از اندازه گیری میزان سایتوکاین های IL12 ،IFNg ، IL5 و IL13 انجام گردید.روش بررسی: این مطالعه مورد-شاهدی طی سال 1385 در دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. 31 بیمار که در آزمایش مدفوع آنها تخم انگل Hymenolepis nana دیده شد و 30 فرد سالم که از نظر سن و جنس مشابه گروه آزمایش بودند، وارد مطالعه شدند. میزان IL5، IL13،IFNg  و IL12 در سرم آنها به وسیله روش ELISA اندازه گیری شد. شمارش گلبول های سفید و درصد لنفوسیت ها، منوسیت ها، ائوزینوفیل ها و بازوفیل در خون محیطی تعیین گردید. برای مقایسه داده ها از آزمون های تی، من ویتنی و ویلکاکسون استفاده شد.یافته ها: میانگین غلظت سرمی هر کدام از سایتوکاین هایIFNg ،IL12 ، IL5 و IL13 در سرم بیماران بیشتر از گروه کنترل بود. ولی فقط بین غلظت IFNg و IL13 در دو گروه اختلاف معنی دار وجود داشت (P<0.05). تعداد منوسیت ها، لنفوسیت ها و ائوزینوفیل ها در بیماران بیشتر از گروه کنترل بود. ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که علاوه بر Th2، لنفوسیت های Th1 نیز در پاسخ های ایمنی بر علیه Hymenolepis nana فعالیت دارند. 

سابقه و هدف در دسامبر 2019 بیماری کرونا ویروس(COVID-19) که یک عفونت نوظهور دستگاه تنفسی است، توسط ویروس SARS-COV-2 ایجاد و در ووهان چین شیوع پیدا کرد. قدرت بالای سرایت این بیماری سبب شد، در مدت کوتاهی افراد زیادی در سراسر جهان به بیماری مبتلا گردند. ابتلا به این عفونت سبب برهم خوردن تعادل سیستم ایمنی به واسطه ترشح فراوان سایتوکاین های پیش التهابی مثلTNF-α, ، IL-6 و IL-1 شده و منجر به بروز طوفان سایتوکاینی می گردد. نظر به اهمیت و نقش ویروس های نوظهور در سلامت خون و فرآورده های آن، در بخش اول این مقاله به مبحث ویروس شناسی، پاسخ های ایمنی و ایمونوپاتوژنز این بیماری پرداخته خواهد شد. مواد و روش ها در این مطالعه مروری واژگان کلیدی در پایگاه های Science Direct، PubMed، Scopus و سایت ژورنال های Nature Science، Elsevier، Cell، BMJ و Lancet جستجو شده و نهایتا 148 مقاله استفاده گردید. یافته ها ظهور گونه های جدید ویروس SARS-CoV-2 که به دنبال جهش بالای این ویروس رخ می دهد، ضمن افزایش قابلیت فرار از سیستم ایمنی و قدرت سرایت بیشتر آن، سبب ناکارآمدی واکسن های تولیدی می شود. سیگنال ها و پاسخ های سیستم ایمنی در پاسخ به SARS-CoV-2 سبب تولید سونامی سایتوکاینی شده، هم زمان با تاثیرات هم افزایی آن ها سبب القای پانوپتوزیس، نقص چند ارگانی و مرگ می گردد. نتیجه گیری به علت گسترش و انتشار وسیع ویروس SARS-CoV-2 و ماهیت بی سابقه آن در ایجاد بیماری، پرداختن به آن بسیار با اهمیت است. با این حال به دلیل ماهیت ژنومی ویروس، احتمال وقوع بالای موتاسیون های مختلف و ظهور گونه های جدید، هنوز اطلاعات دقیق و جامعی از توانمندی های ویروس در فرار از سیستم ایمنی و مکانیسم های بیماری زایی آن در دسترس نیست و در این زمینه تناقضات زیادی وجود دارد. با این همه در این مقاله با مرور بر مقالات و منابع چاپ شده تا زمان تهیه آن، تلاش شده است تا از آخرین مطالب علمی در دسترس و موثق استفاده گردد.

اهداف: واکسن های جدید بر پایه پروتئین های نوترکیب و DNA نسبت به واکسن های سنتی ایمن تر هستند، اما متاسفانه ایمنوژنیسیته پایینی دارند، بنابراین به توسعه ادجوانتی ایمن و قوی نیاز است. لاکتیک گلایکولیک اسید (PLGA)، کو-پلی مری استری متشکل از لااکتیک اسید و پلی گلایکولیک است. هیدرولیز آن منجر به تولید مونومر های لاکتیک اسید و گلایکولیک اسید می شود. هدف پژوهش حاضر مقایسه پاسخ ایمنی سلولی و هومورال علیه نانوذرات PLGA پوشانده شده با توکسین تتانی (PLGA-Tet) در موش بود. مواد و روش ها: در پژوهش تجربی حاضر نانوذرات PLGA با روش آب/ روغن تولید و اتیل دی متیل آمینوپروپیل کاربودی ایمید (EDC) توکسین تتانی به روش کووالان به آن متصل شد. پس از تعیین خصوصیات نانوذرات پوشانده شده با توکسین تتانی، آنها به گروه های مختلف موشی تزریق شدند. در گروه های کنترل از ادجوانت کامل فروند و آلوم استفاده شد. پس از یک بار تزریق، ایمنی هومورال موش ها به روش الایزا و ایمنی سلولی با پاسخ تکثیری لنفوسیت های طحال مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها آزمون آنالیز واریانس یک طرفه به کار رفت. یافته ها: نانوذرات PLGA خاصیت ادجوانتی قویی داشتند و یک بار تزریق آن به همراه آنتی ژن، پاسخ ایمنی سلولی و ایمنی هومورال به مراتب قوی تر از ادجوانت آلوم و کمتر از ادجوانت فروند ایجاد کرد. نتیجه گیری: پلی لاکتیک-کو-گلیکولیک اسید به شکل کونژوگاسیون با آنتی ژن، با یک دوز تزریق می تواند پاسخ ایمنی را به ویژه در بازوی ایمنی سلولی نسبت به حالت محلول آنتی ژن افزایش دهد. همچنین ادجوانت PLGA اگرچه در برابر ادجوانت آلوم در تحریک ایمنی هومورال چندان موفق به نظر نمی رسد، اما در مقایسه با ادجوانت کامل فروند می تواند با یک دوز تزریق، رقیبی قابل توجه برای آن باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.